kio estas la problemo?

mi ne komprenas kio estas la problemo, ankaŭ mi ne povas pensi pri kio estas la problemo, sed mi pensas ke estas problemo, mi sentas ĝin. nu, mi pensas ke la efektivaj aferoj estas tre for de mi, mi simple perdis la realon, mi perdis vivi en efektivaj aferoj, kaj mi sentas enue multe. nia najbaro mortis, mi vidis ke ili havas anonco sur la muro. mi memoras tiun maljunulon. li fumis cigaredon antaŭ la domon. mi ankaŭ vidis lin kiam mi estis en la rando de tegmento. ili havas belan knabinon en la domo, ŝi allogis min kiam mi ankaŭ estis fuminta je la strato apud iliaj domoj kiam ŝi venis en bazaro kun fruktaj pakaĵoj. kiam en la lasta somero mi marŝis je la rando de tegmento, danĝere, ŝi eliris kaj rigardis al mi, de tie al mi supre. mi rigardis al ŝi ankaŭ kaj ni ridetis. mi pensas ke ŝi maltrankviliĝis. kaj nun, mi memoris ilin ĉiujn. mi revenis en la vilaĝo, estis bona vojaĝo, mi ŝatas la vojaĝon. mi tre provis ke mi trasnformi mian menson, mi havis amason da malutilaj pensoj en mia menso, mi tre provis ke povi fajrigi ilin, sed ankoraŭ mi havas iom. mi ne scias de kie tiuj pensos estas en mi kiam mi konsideras ilin, sed mi ne povas forigi ilin de mi. mi pensas ke mia patro ankaŭ havas tiujn pensojn, li ankaŭ estas kiel monstro kaj diktatoro kaj venkulo de tiuj pensoj; estas viktimo kun alia per tiuj pensoj, mi komprenis ilin, sed mi povas vidi ilin nun, sed mi ne havis bonan vivon ĝis nun, kelkaj homoj kiel mi vere havas malbonŝancaj vivoj, sed eble mi povos esti pli bonŝanca estontece. mi ne plendas, sed mi ankaŭ ne pensas pri justeco. nu, mi devas kompreni ilin, sed mi devas ankaŭ gardumi min de ili. mi havas ĉi tiun ĉambreton, de kelkaj jaroj kiu mi pasas mian plej multaj da tempoj en ĝi, kaj tiu havis la ŝancon ke mi povas esti sola kun mi mem. nu, mi nun iomete efektivigis. mi havas suferon kaj doloron, mi memoras ke kun tiuj suferoj mi povis liberigi min de multaj ilozioj kaj malsciaĵoj, sed ili ne daŭrigos, mi forgesas ilin kaj mi devas provi denove, sed kompreneble mi havos la spertojn, kaj tiuj faciligas ĝin. vi scias, mi devas ĝoji, kaj mi devas koni kelkajn aferojn pri efektiva vivo, kaj tiuj preparas min, pli facile, kvankam antaŭe mi ne havis ilin tute. sed mi sentis multajn suicidajn pensosn kaj decidojn en mi, pro la sufero. mi nun estas malsata, mi devas manĝi, kaj nun estas meznokto, en 12 kaj 36. mi devos iri al la hejmo, mia fratineto estis kuirita iojn. nun, mi manĝis terpomfritojn. kiam mi en la mateno venis en mia ĉambro, mi sentis ke la tutan vojon mi estis malprava kaj nescita. je la vojo en la aŭto mi estis silenta kaj iomete meditita, do mi povis kompreni iojn, sed ne estas facile fari frazojn de ili, mi sentis ke la tutan vivon mi venis malbona, aŭ nun mi vere ne povas senti bona. sed mi pensis pri la kulturo, kaj mi eksciis ke la kulturo vere efikas la sentado, sed en la urbo kiu mi vivas oni ne povas havi tiun sentadojn. kaj tiu malfeliĉis min. mi ŝatas iĝi monaĥo. mi legis libron de Tolstoj, estis malbona verko, kaj nun mi estas leganta de unu libro de Bukovski kiu nomiĝas virinoj, ĉi tiu estas bona libro. laŭ la ĉioj vortoj, kiojn mi uzos, nun mi ne povas daŭrigi, ĉar mi ne sentas ke mi povas skribi ion novan, mi vere suferas ke dezirante mi povus fari iojn alijan, laŭ la aferoj kiujn facile nun mi faras, iojn mi ne komprenas kaj havas miajn kolerojn, sed ankaŭ estas malfacile kontroli min, por ke mi povos senti min monaĥo, do mi pensas ke tiuj aferoj estas malfacilaĵoj, mi ankaŭ devas lerni esperanton kaj uzi ĝin pli bone. mi jukas min, kaj mankas al mi miajn tutajn infanecoj, sed vi vidas, mi diris ke ili ne estis bonaj, sed mi nun ne povas transformi mian menson, al la profesia situacio, sed nun, vere, mi sentas pli bone, ĉar serioze mi klopodis skribi ilin, kaj tiu bonis.