estas malfacila fari ion novan

nun, mia plej okupitaj tempoj malŝparas al trivialaĵoj. mi sidas sur mia seĝo en mia ĉambro, kaj mi pensas ke mi ne povas tiom suferi, por ke tiu sufero donos min ion alia, de la aferoj kiuj devas iĝi komprenotaj al mi, kaj mi apenaŭ povas esti certa pri ilin, aŭ kredi ke ili vere estas tiel, kaj mi devas koni ilin kiel ili vere estas. eble ili estos malpravaj? aŭ eble mi havas problemojn kun sintenoj. ĉar mi memoras ke mi pensis pri kelkaj aferoj, kaj mi eksciis ke tiu maniero por pensi pri ilin estis absolute malprava, iluzia, do mi estis tre domaĝi pri ilin, sed mi ankoraŭ povas sentas la domaĝon, de aferoj kiujn nun mi faras, sed ne estas bonaj do mi povos havi la domaĝon estontece, mi ne zorgas, ĉar la aferoj oni devas skribi, do mi ne zorgas pri aliaj.

mi estas tre laca, mi volas skribi, sed mi ne scias ĉu se mi estas laca mi devas ĉesi la skribadon? nu, jes mi pensas ke post kelkaj aferoj oni supozas fari kiojn? mi ne volas fari ion, fakte mi volas fari nenion, sed kiu zorgas, mi ne zorgas, mi estas trompitaj uloj, fakte mi volas diri ke mi trompas uloj, sed mi ne komprensi ĉu la pasinta frazo komparis tiun kiun mi poste diris? mi ne scias, mi ankoraŭ estas komencanto, sed mi ne memoras sperton en mia tuta vivo, kiu povas havi sukceson por mi, venko, aŭ tiel kiel oni povos diri al si mem ke jes mi faris tiun, mia menso ne havas ĝin, aŭ se ĝi havas ĝin, tiu ne estas tiom, sed bona por ili, kiuj havas multajn sukcesojn kaj venkojn, mi ne volas pensi alimaniere, tiu estas tiel. bedaŭrinde, mi iomete estas fuŝa ankaŭ, sed jes mi ankaŭ bedaŭras por la trompo, sed kion se mi ne trompas? kion se mi estas bonulo? kaj ili scias tion kaj ili batalos kun mi? mi komprenis la batalon inter la homaro. tiu plaĉas al mi, pasinte mi melankolie pensis pri tiuj, ke kial homaro devas batali, aŭ ili ne estas bonaj unu kun la alia? sed nun  mik komprenas tiun kaj mi ne zorgas.