en la vilaĝo

mi nun vidas mian kuzon, li estas 12 nun, tiu estas la lasta jaro kion mi havis kaj mi estis en la vilaĝo, poste ni iros al la urbo. ha, mi memoras tiujn 5, 6 jarojn kiujn mi vivis en la vilaĝo, la tutajn de mia lernejo. mia patro faris alian domon ĉi tie kaj nun mi estas en ĝi, kun ĝardeno de arboj de granatoj. estas multaj sovaĝaj ebeloj, grandaj ruĝaj abeloj, kaj mi timas de ili. estas ramadano ankaŭ, kaj mi ne estas ismalano plu, ekde kiam mi estis 20. nun mi estas 27. do mi fumas en la korto kaj mi tre timas de tiuj sovaĝaj abeloj. mia kuzo odoras malbone, kredeble li estis laborinta en bieno aŭ kun la bovino kiu ili havas. mi ne laboris kiam mi estis ĉi tie; mia patro estis instruisto, kaj mi ne lernis labori, sed mi estis bona lernejano. tamen, mi nun sentas ke homoj, la homaro kiel estas, tiun mi sentas ankaŭ en la urbo, mi volis kompreni tiun, estas malordinara afero kiam oni povas kompreni tiun. mi legis multajn librojn, de eŭropaj pensuloj, nun mi povas esti preta de ĉi tiuj. mi ankoraŭ estas faciligaĵaj kutimoj de vilaĝo kiujn oni ne kutime devas havi en urboj, sed mi ne zorgas vere, mi komprenis ke estas aliaj aferoj, kiuj ili ankaŭ ne gravas, sed mi volas trovi min en ĝojo. mia patrino ankaŭ havas tiujn kutimojn de la vilaĝo, estas iomete interesaj por mi. nun.