Infero de la vivo

 La vivo estas infero. Kiam mi plonĝas ĉi tiun, mi ekscias, ke homoj kutime havas malpravajn opiniojn, kaj la malpravaj opinioj ĵus disvastiĝas al la sekvaj ĝeneracioj, kaj tiu estas infero por mi. Mi certe havas la scion pro la studado; librolegadoj, ktp. Sed en efektiva vivo, fakte estas malnovaj malpravaj opinioj multe, mi povas esti agnoskita ĉiam, ke ili pro aferoj estas pensintaj malprave. Mi uzas la vorton "malpravo"-n multe, nur en la unua alieno, sed mi ne scias kion alie uzi, estas manko de scio por mi, mi ĝenerale havas la scion, sed mi ne povas havi la tutajn konceptojn, kiojn la verkistoj, ekzemple uzis, espriminta la aferon, do mi ne vere zorgas, eble estus tro edukigita uzi multajn konceptojn, aŭ eble povas helpi la esprimon, por esti pli poezia. Mi ne devas perdi mian animon, la animo estus utila kiam devas esti sento, por ke estus sentigita la verko. Almenaŭ mi eble ne perdos la menson. Tiun mi pensis, kiam mi estis en mia promenado. Estis preskaŭ longa promenado, la pandemio kaj kvaranteno tiom forte efikis min, ke ĝi jam trompis min kaj stultigis min, por ne fari ion, sed eble la afero ne estus tiom danĝera, aŭ ne tute danĝera, ekzemple la promenado. Post la kvaranteno mi ĉesis la kafejumon, la promenadon, mi nur restis hejmen, kaj ĉiuj estis afiŝintaj la saman ordon, ke oni devas resti hejmen (eble kun plezuro), sed nuntempe prskaŭ neniu afiŝas ĝin, kaj la kondutoj de la homoj ankaŭ estas ŝanĝitaj. Mi ne scias kial la mondon irigas la stultuloj, almenaŭ devas esti profunda sperto, ke la mondo por ĉi tiaj aferoj funkcias tiele, do mi ne devas esti trompita denove, ĉar eĉ iliaj rezonoj estus malpravaj, kaj se ili eĉ ekpensus, ili ne estus  fekistaj logikuloj. krome, la fakistoj ofte parolas malmulte, kaj ili ne estas dispondeblaj, pro la amasiĝoj, kiojn la stultuloj faras.
Mi pensis pri mia kuzino. Mi ne scias kial mi tiom pensas pri aliaj homoj, kiam mi volas kompreni ke kial ili parolas tian manieron, kian ili jam parolas, kaj mi volas kompreni kio povas esti la kaŭzo por ŝanĝi ilin, aŭ ĉu mi kapablas jam ŝanĝi ilin, per saĝaj kondutoj? Ktp? Ŝi havas rimarkindajn agojn, kaj reagojn, kaj mi pensis ke tiuj, fakte estas, ĉar sia patrino havis ilin. Ekzemple ŝi tute nekonscie faras ilin, ĉar ŝi estis miksita, dume sia patrino reagis al iu aŭ io, kaj reagis ankaŭ. Do mi pensis ke certe mi ankaŭ estas ekzakte tiele, sed mi preferas miajn agojn kaj reagojn, kaj mi nun scivolas, ke ĉu ŝi ankaŭ preferas siajn agojn kaj reagojn rilative al miaj? Mi supozas, ke jes. Do, kial ni volas ŝanĝi unu la alian? Ĉu ĝi ne estas jam la forcado? Ĉar mi ne volas ke mi estus en la forco de aliulo, kaj mi volas ke ili fermu siajn forcadojn al mi. Mi ne tute klare komprenas, ke ĉu la forcado povas esti fermita? Aŭ mi ne certas ke ĉu kiam la forcado estus fermita, mi sentus pli bona? Mi povas iomete memori, kaj en miaj memoraĵoj jam estas kelkaj spertoj, do jes, mi povas aserti ke kiam la aferoj iras, estus pli bone fermi la forcadon, alivorte ne forci iun pro la alia maniero kiu subkonscie estas en ni, kaj ni volus imposi ĝin al la aliuloj, kaj ni volus ke la venko estus por ni, kaj la afero irus tiel, kiel en nia subkonscio estis registrita tiele, sed ankaŭ subkonscie la afero povas esti ŝanĝita, sed ankoraŭ la forcado ne estus fermitaj, krom se estus saĝa maniero por efiki ilin, tiam ili fermus ĝin, sed kio estus la saĝa maniero? Por mi ĝi ŝajnas mizere, eble oni devas eldiri teruran aferon al aliuloj. Mi lernis ĝin de iu verkisto, kiam li parolis pri forcado, sed mi ankaŭ havas la ideon, nur pro sia parolado, do mi ne volis ke mi ŝtelus la ideon, kaj paroli pri ĝi tiel, kiel mi sole elpensis ĝin. Fakte la maniero, kion mi iris, finiĝis al tiu, ĉar mi multe pensis pri tiu, kiun li diris. Ĉiuokaze, eble la koncepto estas grava, kaj mi ankaŭ volis pensi pri tiu, do mi provis, tiel, kiel eble li ankaŭ estis pensita pro la lasta efiko kaj konscio, kiun li jam havis, kaj li donis ĝin plezure al mi kaj aliaj homoj kiuj aŭskultis sian paroladon ankaŭ.