en ĉi tiu haltita momento

 do mi povas en ĉi tiu haltita momento, silentiĝi, kvietiĝi, kaj malrapide nur vidi tiojn, kiojn estas nevideblaj por multaj homoj. kelkaj homoj ne ŝatas miajn ideojn, ili pensas ke ili estas strangaj, sed mi fartas bone kun miaj ideoj, kaj mi neniam sentas en mi mem, kaj mi neniam pensas pri ili iom da strangecon, krom se ili sentigus tiun al mi aŭ ili, kompare al si mem, farus tiun, do tiu rilativa afero, nun mi pensas ke do kiel ĉio ne estas rilativa? kio estas la vero? kompare al kia vereco oni povas esti tute vera, prava, ktp? mi vere pensas tiun, mi vere volas kompreni, kaj mi devas kompreni, sed mi ne scias kial ĉi tiu filozofia afero ne lasas min, aŭ ĉu ĝi vere estas felizifia afero? ĉu la vivo devas esti nur tiel? mi volas havi tempojn por enpensi aferojn, ĉar se la vivo estas alia, kaj mi ne povas vidi tiun mi ĉiam envius por tiu, kiun mi jam ne havis kaj mi ne spiris en ĉi tiu vivo, sed mi devas ĉiam havi pensojn kiojn ne estas interesaj por aliaj homoj kaj ili evitas ilin, kaj mi ne vere povas havi fortan (almenaŭ) logikon, por pensi, sed lokigon oni povas simple akcepti, kaj logiko estas tre bona strukturo por onin menson. kaj mi vere nun ke mi estas juna praktikas diligente por atingi la plej bonan lokigon kaj lerni ĝin. sed mi ne vere ekspektas la bonan kaj akcepteblan logikon de aliaj homoj, kvazaŭ mi tute ne zorgas, sed tiu ne estas vera, ĉar mi suferas kiam mi estas kun iu, kiu ne estas lokiga, kaj li jam ne parolas logike, ktp, kaj havas malpravajn pensojn, sed mi ĉiam pensas ke mi devas doni al li la ŝancon por pliboniĝi, kaj tial la kondutoj de mi, eĉ an detalaj aferoj, devas esti tute zorgema kaj bona por havi bonan efikon al li, subkonscie, ĉar homo estas la rezulto de sia etoco, kaj estas malmultaj oportunon por havi bonajn datumojn al onin subkonscion, laŭ la vivo kio estas infera kaj ĝi kaj la mondo jam estas infero, kaj la kultura etoso ankaŭ estas malbona, en kie oni ŝtelas multe, ruzas multe, mensogas multe, sed mi ne ŝatas la ideon por savi la mondon, sed mi pensas ke povas esti savado por unu viro aŭ virino samtempe, tiun mi lernis de iu verkisto, kiun mi ankoraŭ eĉ ne povas kompreni bone, sed ne tiom gravas, mi signifas ke privateco estas la plej grava afero, kaj la stilo, tiun mi ankaŭ lernis de la tiu verkisto. ĉar la tuta mondo kaj universo kaj vivo ne vere gravas, se oni plonĝos, kaj oni jam vidus ke malgraŭ la pensadoj kaj ideoj ne estas troviĝita ion, do li certe devas kompreniĝi ke ne estas io grava kaj oni jam devas resti trankvila. mi ĉiam pensas ke fakte estas ŝanco por des malpli homoj, kiuj povas kompreni tiun, kaj plej multe da homoj fakte per reklamoj, kaj malbonaj aferoj organiziĝas per malbonaj kaj malvirtaj aferoj, kiojn mi suferas, jes, ĉar ĉi tiu malbona komerco jam kondukas homojn al esti malbona unu kun la alia, ĉar homoj estas alfrontiĝitaj al tiuj aferoj, sed malbonkomerculoj jam pensas ke ili devas organizigi homojn kaj konduki ilin al tiuj, kiujn ili havas ilin kiel iliajn rezonojn, por ke ili povus atingi la monon, la sukceson por siajn komercojn, kaj tiu jam estas malvirteco. kaj ili eĉ laŭ la juroj kiujn ili kredas al ili, povas mortigi min kaj ilin kiuj estas similaj al mi, ili povas kaj pensas ke ili havas la rajton kaj tiu ankaŭ estas facila por terurigi min, kaj ili jam faros, kaj faras, kaj faris.  nu, fakte, mi ne pensas pri mi kiel grava afero, mi ne estas grava, mi eĉ ne estas afero, ĉar mi ne ekzistas, sed la programo en iliaj mensoj, estas stabiligita kiel tiu, kaj ili kun mi aŭ sen mi farus tiun, ĉu mi ekzistas aŭ mi ne ekzistas, kaj tiu jam estas la malvirteco. mi ne scias ke ĉu mi manĝas fekon aŭ mi estas diranta por io vereco, aŭ ĉu mi klarigas bone, ĉu mi povas perceptigi iun pri la temo? sed, mi pensas pri la temo multe, ĉiam, preskaŭ, la mondo estas tiel danĝera, kaj mi konkludis ke ĝi jam estas tiel.